Çocuk yetiştirmek, kitaplar, iç güdüler...

Ne zaman darda hissetsem kitaplarda, satır aralarında ararım bi cevap, bi iz. Kendi küçük dünyama filozoflardan derman aradığım çoktur. Ege'ye hamile olduğumu ögrenince de bu yeni hayat damarlarıma acil kitap girişi gerektirdi. Sonra bir durulma dönemi oldu, Oya geldi ama yeniden çocuk gelişimi kitaplarına sardırmadım. Ege de uygulalandan memnundum zaar:) ya da okuduklarım sindirilmis gibiydi. 

Taa ki birden acaba Ege biseyleri dert ediniyor mudur, psikolojisinde çözemediğimiz es geçtiğimiz birşeyler var mıdır soruları birden musallat olana kadar. Acaba Ege'nin bu mantıklı, olgun halleri, her şeyi enine boyuna uzuun uzun tartması iyi mi 4 yaş için. Oya'ya gösterdiğ süper pozitif sevecen yaklaşım 'so good to be true' olabilir mi?

Psikoloji ve çocuk gelişim kitaplari dar zamanlarda etüt edildi bi kaçı edinildi, yine dar zamanlara sıkıştırmaya çalışıyorum ama çoluk çocuk kalabalıkça keyifli geçen bir pazar günü gecesi hislerim şöyle evrildi: 

Aslinda okumaktan çok keyifli bir Müge'yi ve Osman'ı çocuklarla buluşturmak daha önemli. ( hiç okuamak olmaz tabi, o kadar da deel:) iç güdüsel devam edebiliriz gibi geliyor artık. Huzurlu, mutlu bir Ege ile Oya kendiliğinden vukuu bulacaktır umuyorum. 

Oneri : " For parents happiness is avery high bar"  Jennifer Senior

The parenting section of the bookstore is overwhelming—it's "a giant, candy-colored monument to our collective panic," as writer Jennifer Senior puts it. Why is parenthood filled with so much anxiety? Because the goal of modern, middle-class parents—to raise happy children—is so elusive. In this honest talk, she offers some kinder and more achievable aims.